Psychotherapie

Als psychotherapeut ben ik opgeleid om problemen te behandelen die verankerd liggen in aanleg en persoonlijkheid. Bij psychotherapie varieert het aantal therapiegesprekken gemiddeld van 3 tot 40 gesprekken. Reken voor de duur van een erg belangrijke verandering in je psychisch functioneren ongeveer op 1 tot 2 jaar; je ontwikkelingsproces gaat door als de gesprekken voorbij zijn.

                                                                                     Tekening: Iris van Sambeek

Een gedicht

Ik ben een klein kind, een jaar of acht misschien negen

Ik loop door een tunnel, die beschermt me

Ik zie en voel de zon, ruik de bloemen

Speel met mijn hond

 

Ik ben gegroeid, maar nog steeds een klein kind

Een jaar of twaalf, dertien misschien

Ik loop door een tunnel, die beschermt me

Dat heb ik nodig

Mistbanken om me heen, hier en daar een zwarte vlek

Maar ik zie en voel nog steeds de zon

Ruik de bloemen

En speel met mijn hond

 

De tijd gaat langzaam, ik ben gegroeid

Nog steeds een kind al voelt dat niet zo

Een jaar of zestien, helemaal alleen

Ik loop door een tunnel, die moet me beschermen

Anders durf ik niet naar buiten

Dichte mist en veel zwarte vlekken omklemmen mijn tunnel

Ik zie en voel de zon niet meer

Ik weet dat ze er is, maar ik voel haar niet meer

De bloemen ruik ik niet, hun kleuren zie ik niet meer

En mijn hond is dood.

 

Tijd kruipt voorbij, ben de 40 gepasseerd

Maar ergens nog steeds dat kleine kind

Ik loop in mijn tunnel, nog steeds in de mist

Alleen ik en mijn pijn

De zwarte vlekken zijn nu groot

Het is donker in mij

Ik kan niet zien waar naar toe

Het is te donker en te eng

Ik kom niet veel meer buiten

Alleen als het echt moet

 

De jaren gaan aan me voorbij, ben al 47 geweest

Ik loop in mijn tunnel en nog steeds is er die mist

Maar het is al wat dunner en heel af en toe

Zie en voel ik de zon

De zwarte vlekken zijn ietsje kleiner nu

Af en toe ruik ik de bloemen

Geniet soms echt van de natuur

Tot ik ergens tegenaan loop

Een duisternis zo zwart

Dan wil ik opgeven

Ik ben dan mijn verleden

Het laat me niet meer los

Ik verdrink in de geheimen

En de woorden die niet komen

 

Ik kom weer terug in het hier en nu

En stap weer in mijn tunnel

Die beschermd me, dat heb ik nodig

De mist klaart op, de zon schijnt

Dat kan ik zien, ik kan het voelen

Ik ruik de bloemen en hoor de vogels

Het raakt me, ontroert me

Het is zo mooi, zo intens

Langzaam wordt het weer mistig

Ik loop door mijn tunnel

Die moet mij beschermen

Dat is voor nu nog nodig.

 

Door: Annita (2018)